Michael Kiwanuka portrait Love & Hate
Deel met anderen:
Share

Het is 8 april 2011. De spanning stijgt in Paradiso, want Adele zal snel het podium opkomen om nummers van haar net uitgekomen album 21 te gaan zingen. Maar als altijd moet het publiek zich nog door een voorprogramma heen worstelen. Michael Kiwanuka is de naam. Zijn eerste EP’s staan op het punt van uitkomen later die maand, en zijn naam zingt al aardig rond. Deze keer was ik dus wel degelijk erg benieuwd. Het was goed, maar het publiek kwam niet voor hem en wist zijn optreden te overstemmen met het luid doornemen van de week, en het akoestisch getinte optreden bleef mede hierdoor niet lang overeind staan. 

Maar mijn belangstelling had ie inmiddels wel, zeker ook omdat de eerste EP’s niet teleurstelden. Vervolgens moesten we nog bijna een jaar wachten voordat zijn debuut Home Again het levenslicht zag. Een fijn soulplaatje met af en toe wat invloeden van folk-troubadour Nick Drake en vol tintelende folk- en jazzinvloeden. Een waar luistergenot. Talent van het jaar werd er geroepen, en toen was het weer stil.

Love & Hate: gedurfde opener van tien minuten

Totdat vorige maand zijn tweede album Love & Hate verscheen. Een album waar Michael Kiwanuka het eens anders aanpakt. Neem alleen al de gedurfde opener Cold Little Heart; tien minuten soul met een psychedelische inslag. Alsof Pink Floyd het compleet anders is gaan aanpakken. Op Father’s Child herhaalt hij deze stunt nog eens.

Michael Kiwanuka tussen grootheden 

Niet alleen dat. Je hoort grootheden als Isaac Hayes en Marvin Gaye (ten tijde van What’s Going On) terug, evenals Funkadelic (Maggot Brain). Met Danger Mouse achter de knoppen weet Kiwanuka het fris te houden en lukt het hem om het een hedendaags album te laten zijn, ondanks het oude soul-gevoel dat hij op Love & Hate wel degelijk weet te doen laten herleven.

Michael Kiwanuka LOve & Hate album cover

Bijtend gitaarspel

Bijtend door zijn gitaarspel, warm door de gospelkoortjes en avontuurlijk door de spannende wendingen die veel, lange, nummers krijgen. Spannender dan de voorganger. Gedurfder ook, maar dat is nu precies de trigger die er voor zorgt dat we hier met een buitengewoon sterk soul-album te maken hebben die, ik roep het nu al, gaat behoren tot de beste albums van 2016 en misschien later zelfs wel één van de betere hedendaagse soul-klassiekers gaat blijken te zijn.

Soul is springlevend

Is dat heel belangrijk? Nee natuurlijk. Het gaat om de beleving van muziek, en dat zit wel goed bij dit prachtige album. Michael Kiwanuka verdient een groot publiek met zijn tweede album. Soul is nog steeds springlevend!

Loop jij al warm voor dit soul-album?