liveliketom blogvakatie gay travel blogger on holiday san francisco golden gate park
Deel met anderen:
Share

Het was de droom van mijn ouders’ generatie: stoppen op je 50e. Met werken, bedoelden ze dan. Het is ze bijna gelukt. De babyboomers creëerden hun paradijs en kregen met levensloop, vroegpension of VUT en eindeloze vakantiedagen vaak al rond hun 60 hun afscheidsfeestje. Voor onze generatie, ik ben vergeten hoe we ook alweer heten, zit dat er niet in. Met een beetje mazzel halen we de 75 al werkend, worden we nog steeds geen 100 en dat pensioen bleek ook allemaal gebakken lucht. Maar ik stop gewoon over 10 jaar. Op m’n 50e. 

Ik heb dit gesprek al vaak met vrienden gevoerd, ik ken de mitsen en maren. Toch blijf ik erbij dat het voor mij ophoudt als ik 50 jaar ben. Het werk. Maar ook de rest. Stoppen met leven dus. Maar dat schijnt niet te mogen.

oslo vigelundpark

Je moet leven, of je nou wilt of niet

Je mag met een dronken kop nieuw leven verwekken en op de aarde zetten zonder enige overdenking. Je mag roken tot je er bij neervalt. Je mag ernstig ziek worden en eindeloze behandelingen ondergaan. Je mag zelfs jarenlang eenzaam verpieteren op een kamer waar de zuster hooguit tijd heeft voor 2 schone luiers per dag. Of dagenlang dood in huis liggen zonder dat iemand er naar omkijkt. Of jezelf opblazen terwijl de wereld toekijkt. Maar gewoon waardig sterven met vol verstand, dat is verboden.

Ik las een paar jaar geleden een prachtig artikel over een oud echtpaar van 86 jaar, dat nog bij helemaal bij de tijd (of misschien zelfs wel de tijd vooruit) was en besloot samen het leven uit te stappen. Ze hadden prachtige jaren samen gehad, leefden in goede gezondheid en wilden waardig sterven, zonder elkaar te hoeven zien aftakelen. Of erger nog: uit elkaar gehaald worden omdat de ene niet meer voor de ander zou kunnen zorgen. Mooi idee, maar hartstikke illegaal.

Euthanasie of niet?

In landen waar euthanasie is toegestaan, moet meestal sprake zijn van uitzichtloos lijden. En dat bepaalt een dokter. Zelf besluiten dat je er gewoon genoeg van hebt, wordt gezien als depressie. En als dat eenmaal wordt vastgesteld, dan kun je beter hopen dat je toch maar gewoon voor die trein was gesprongen. Want eenmaal in een traject om je ‘beter’ te maken, gaat alles gebeuren behalve dat vrijwillige einde.

Zelf heb ik tot op heden weinig te klagen over mijn leven. Ja, er hadden wat dingen anders gemogen, sommige mensen hadden wat langer mogen leven, maar overall ben ik erg tevreden. Ik heb alles gedaan wat ik wilde doen. Ben op plekken geweest die ik wilde zien en heb de mensen ontmoet die ik hoopte te kunnen zien.

Kyle Dean Massey LiveLikeTom musical blog

Ik kan me voorstellen dat ik nog wat leuke dingen bedenk om die iets later af te vinken, maar zoals het er nu uitziet, mag het van mij stoppen als ik 50 ben. Op dit moment heb ik geen zin om daarna nog 25 jaar te hopen op pensioen. Oud & nieuw te vieren en elkaar gezondheid te wensen voor het volgend jaar. En weer een prachtige vakantie toe te voegen aan die toch al veel te lange lijst.

Vrijwillig levenseinde

Maar het mag niet. Nergens mag ik heen om te zeggen: jongens/meiden het is mooi geweest. Laat mij nu gaan slapen, geef het geld op mijn spaarrekening aan een goed doel, gebruik mijn organen voor iemand die nog wel zin heeft in 25 jaar extra. Oh en laat mijn huis na een opknapbeurt lekker hypotheekvrij achter voor mijn neefje dat in Rotterdam gaat studeren.

Nee. Ik moet eerst ernstig ziek worden. Of een ongeluk krijgen. Of mezelf opblazen omdat er 70 druiven voor me klaar liggen. Maar met vol verstand zeggen:’zoek het lekker uit met jullie referenda, tabee!’, dat mag niet. Hopelijk vinden ze daar binnen 9 jaar iets op.

Zo niet: onthoud dan dat ik graag een diep droevige crematie wil met de volgende nummers:

‘Follow Me’ van Amanda Lear 


Si tú no estás’ van Rosana


Rinascerò van Milva & Astor PIazzola 

Natuurlijk bij de bitterballen met een biertje: ‘Brand New Day’ van The Wiz. De as mag in een zak waaruit een boom groeit. Dat lijkt me wel een mooi idee. Nog zo’n 9 jaar…Dat klinkt toch een stuk beter dan nog 30-35 jaar werken.

Wat vind jij: moet je vrijwillig kunnen stoppen met leven, ja of nee?