Deel met anderen:
Share

Het is bijna niet voor te stellen dat het alweer twee jaar geleden is dat we een huilende jury konden zien bij het optreden van Maaike Ouboter in het programma De Beste Singer-Songwriter van Nederland. Het leek wel of heel Nederland viel voor het liedje ‘Dat Ik Je Mis’. En na al die commotie werd het stil. Het zoveelste talent met vijftien minuutjes faam in ons kleine landje?!

Nee dus. Maaike heeft het slim aangepakt. Gewoon alle tumult over je heen laten komen, nuchter blijven om vervolgens in alle rust te werken aan je debuutalbum. Een album dat in juni verschenen is onder de naam ‘En Hoe het Dan Ook Weer Dag Wordt’. Ongetwijfeld dat het nummer waar ze bekend mee werd zal helpen om dit album onder de aandacht te brengen maar na het beluisteren van dit debuut mag je best stellen dat deze zangeres meer in haar mars heeft.

Laat ik heel eerlijk melden dat zangeressen het bij mij altijd wat moeilijker hebben om goed bij me binnen te komen. Tori Amos kan het, Kate Bush kan het, Joni Mitchell is een heldin, Madonna vermaakt me al sinds mijn tienerjaren en ach, Kylie is en blijft een schatje. Dan zijn er nog aardig wat singer-songwriters te noemen, maar die zijn op den duur toch wel wat inwisselbaar voor elkaar.

Zuivere, heldere stem

Hoe weet Maaike zich staande te houden tussen artiesten als Eefje de Visser, Rita Zipora of Ellen ten Damme, die in een zelfde hoek te vinden zijn als Maaike Ouboter? Laat ik gelijk het antwoord geven: best lastig. Lastig, omdat al deze dames aardig kunnen toveren met woorden en muzikaal gezien best wel in een zelfde vijvertje vissen als je het mij vraagt. Maaike heeft een zuivere, heldere stem waarmee ze de aandacht snel weet te vangen. Producer Joost Zweegers (Novastar) weet een prachtig klanktapijt te creëren en de teksten zitten bijzonder in elkaar. Het lijken soms wel gedichten. En ja, dat doen de andere genoemde dames dus ook. Daar toont zich voor mij ook wel een beetje de moeizame relatie die ik met dit soort zangeressen uit eigen land heb. Het is soms net iets té gekunsteld en qua zang is het allemaal net iets te braaf, te zoet. Op dat gebied luister ik dan wel heel graag naar de Rotterdamse Frédérique Spigt, maar dat is een vergelijk die niet logisch is dus die ik ook niet wil maken.

494818.300

Toch weet ‘En Hoe het Dan Ook Weer Dag Wordt’ mij wel degelijk te boeien. Met haar woorden weet ze de aandacht te trekken of je nu wilt of niet en de liedjes komen puur over. Dat ik graag wat rauwere randjes hoor in muziek doet er dan niet meer toe, want dat past niet echt bij Maaike denk ik en als ik dat echt wil hebben we altijd onze Fré nog.

Een debuut waar je voor moet gaan zitten

Ik vind het heel bijzonder hoe Maaike Ouboter zich een tijd lang in alle rust heeft toegelegd op het maken van dit album, hoe ze ze zich blijkbaar niet gek heeft laten maken door alle aandacht die haar ineens ten deel viel. Ik hoop ook dat ze zich weet te ontworstelen aan het beeld van een huilende Giel Beelen want die man heeft gewoon niks te maken met haar debuut. Een debuut waar je gewoon even voor moet gaan zitten en waar we best trots op mogen zijn als Nederlander zijnde.

Is dit soort muziek gekunsteld of juist ontroerend en puur. Wat vind jij?

Reizen algemeen