Avishai Cohen 1970 Photo: Andreas Terlaak
Deel met anderen:
Share

1970.  Paul McCartney maakt het uiteengaan van The Beatles bekend. 1970. De STER begint het het uitzenden van reclameboodschappen in kleur. 1970. Het Eurovisie Songfestival wordt in Nederland gehouden. 1970. Feyenoord wint als eerste Nederlandse club de Europacup I. 1970. In Geleen wordt voor de eerste keer het Pinkpop festival gehouden. 1970. Jimi Hendrix overlijdt. 1970. Aleksandr Solzjenitsyn ontvangt de Nobelprijs voor de literatuur. 1970. Ondergetekende ziet het levenslicht en hoe toevallig; de Israëlische bassist Avishai Cohen ook.

Zo’n acht jaar geleden leerde ik de muziek van Avishai Cohen kennen. Vrij toegankelijke jazz met wat oosterse invloeden (hij schuwt wat lichte Arabische toevoegingen niet). Ik werd gelijk een groot liefhebber. Zijn albums hebben telkens een zekere herkenbaarheid, maar verschillen onderling ook nog wel wat, mede omdat hij in diverse samenstellingen werkt. Ook kwam ik erachter dat er nog een Avishai Cohen was die jazzmuzikant is, alleen speelde deze trompet en geen bas.

Lees ook: Avishai Cohen – Into the Silence

Geboortejaar

Beide heren heb ik inmiddels live aan het werk kunnen zien, en in beide gevallen is dat puur genieten. Met grote regelmaat worden nieuwe albums uitgebracht. De trompettist bracht eerder dit jaar Cross My Palm with Silver uit en de bassist recentelijk 1970, vernoemd naar zijn geboortejaar, tevens de mijne.

Avishai Cohen 1970

Avishai Cohen 1970

Het is niet de eerste keer dat Avishai Cohen met een album komt waar hij zelf op zingt. Normaal gesproken zijn z’n albums instrumentaal. Wat wel opvalt deze keer is de luchtigheid van 1970. Dat begint al op opener Song of Hope, een soul-pop-song met een beetje een disco-ballad echo. We huren wat achtergrondzangers in en maskeren daarmee de eigen wat zwakke zang, want dat is wel een dingetje: Cohen is geen begenadigd zanger.

Speels en boeiend

Is dat heel erg? Nee, dat valt wel mee. Er zijn genoeg ingrediënten om het album speels en boeiend te houden: hij is zijn oosterse roots zeker nog niet vergeten zoals we o.a. op Se’i Yona en D’ror Yikra kunnen horen, gelijk de sterkere nummers van 1970.
Het nummer Emptiness is gewoon bloedmooi en For No One komt zonder al te veel franje goed binnen. Move On is zo’n beetje old-school Cohen zoals ik hem ken van zijn andere nummers waarop hij in het verleden zong. Zijn kenmerkende stijl komt hier het best tot zijn recht.
En dan is Vamonos Pa’l Monte gewoon een uitstekend exotisch hoogtepuntje.

Misschien komt 1970 net een beetje te laat uit dit jaar. Het had een mooie zomersoundtrack kunnen zijn. Maar gelukkig is het ook in de herfst zeer goed genieten en is het een mooie instapper voor mensen die heel voorzichtig wat jazz willen ontdekken.

Live in Utrecht en Rotterdam

Wil je Avishai Cohen live meemaken dan kan dat. Op 13 februari staat hij in TivoliVredenburg Utrecht en op 14 februari in de Willem Burger Zaal van de Doelen in Rotterdam. Aanrader!